24 octubre 2017

CURSO 2017-2018: EMPECEMOS!




            Iniciamos o curso 2017-2018 cunha pequena innovación. Como o alumnado de 1º ESO ten un novo Club de lectura, “MerLÍN e familia” será o espazo lector para 2º ESO e 3º ESO. Así os membros do ano pasado podemos seguir xuntos e acoller a todos os que queiran apuntarse.

     As primeiras propostas de lectura son dous libros que, separados no tempo, tratan temas vencellados: a predisposición da mocidade a xuntarse en bandas e a explorar medios de expresión propios. 

Susan E. Hinton publicou en 1966, cando ela tiña 16 anos, un libro que obtivo un extraordinario éxito tanto de público como da crítica. O seu título orixinal: The Outsiders, traducido como Rebeldes. Non se pode chegar aos dezaseis anos sen ter lido este libro.


 



Xesús Fraga recibiu no 2014 o Premio Fervenzas Literarias ao mellor libro de literatura xuvenil por Reo. Reo é un rapaz a piques de acabar os estudos no instituto e é escritor, pero non de libros, é escritor de tags, pezas, potas, grafitis... É o amo da cidade, ata que o reta un novo nome que se está apoderando dos seus espazos. Todo se complica cando a policía o detén.





  A PRIMEIRA REUNIÓN DO CLUB SERÁ O MARTES 28 DE NOVEMBRO, ÁS 18:00 HORAS NA SALA DA BIBLIOTECA 

(Hai costumes que non deben cambiar, como a tradición de contratar a un chef para amenizar as nosas xeiras).


 

29 junio 2017

O DÍA EN QUE UN POEMA FOI MÁIS IMPORTANTE CA UN CRUASÁN



Para despedir este curso, visítanos Carlos Negro. Son as seis da tarde do día seis do mes sexto do ano 2017. Estamos presentes “case” todos os membros do club e, chamadas pola voz poética de Carlos, varias invitadas. Somos Iria, Irene (e Alberto -pai-), Olaia, Emma, Andrea, Bianca, Yago, Ana, Carmela (e Rosa -nai- e Manuel -pai-) Rubén, Diego, Gonzalo, Naira e os profes Dolores Sans e Antonio Seoane.
Despois de agradecer a nosa “ousadía” por poñernos a ler poesía nestes tempos, Carlos demóstranos que estes tempos tecnolóxicos non son incompatibles coa poesía. Instagram pode ser unha ferramenta poética: “os poetas tamén poden ter Instagram”, e o móbil ser unha biblioteca poética. En lugar de subir a Instagram imaxes frívolas, subir un poema ao día. E así recita (comparte) o primeiro poema que leva nesa biblioteca:
                                              Os misterios do amor medran na alma,
pero o corpo é o libro no que se len. (María do Cebreiro)


Primeira recomendación de Carlos: cando se atopa un poema que nos guste, compartilo. Como sexa, polos medios que sexa.
Coa súa voz meliflua nos vai envolvendo, como a un fráxil agasallo, e todos os do  club imos caendo na súa rede de pescador de almas sensibles. Carlos non é un poeta que se autocite, non. Tanto o seu amor a poesía como a súa modestia lévao a citar e recitar outros poetas e poemas para explicar a súa paixón. Con verbas de Fran Alonso: “A poesía define todas aquelas emocións que non veñen nos dicionarios”. E recomenda lectura de libros:
Segunda recomendación: lectura do libro 44 poemas para leer con niños.
Dese libro escenifica un poema de Pedro Mañas (Se vende de todo) do que tira a seguinte conclusión: “hai persoas que necesitamos que nos vendan algo máis que parafusos e camisolas e que nos vendan ilusións e soños e misterios que están na cara oculta da lúa, por iso existe a poesía”


Terceira recomendación: ler ao poeta Neorrabioso, o poeta que tomou os muros de Madrid para escribir poesía.
Carlos proponnos de Neorrabioso  o poema Enquisa telefónica:
“Cal é para vostede o acontecemento universal máis importante da historia?”
-A morte do meu pai.
Este é o poema, e nel está o por que da poesía: “A poesía está para dar respostas verdadeiras e únicas a preguntas difíciles”.
E esta é a causa de por que Carlos escribe e, sobre todo, le poesía.
E que cousa é e non é poesía? Expresar sentimentos... é poesía? É poesía dicir “quérote”? Carlos fainos estas preguntas e lévanos a reflexionar sobre os límites entre a poesía e a cotidianidade. A poesía busca novas formas para vellos sentimentos. Olga Novo ten unha nova forma para o “quérote” vello, e así constrúe un magnífico poema:
Esta será na morte
a miña última palabra:
Quen me dera ser gata
para vivirte sete veces.
Cuarta recomendación: buscar un verso que poidas dicir: este verso é meu.
Cando unha vez vexas escrito algo do que digas: isto é o que eu quería dicir. Ese verso será teu, so teu.

...E falamos de Penúltimas tendencias.
Olaia cre que no libro se atopa a voz dunha moza que pensa que hai que romper as regras que están establecidas e que a atan e non a deixan vivir como quere.
Todos salientamos o feito de que haxa unha voz feminina moi clara no libro, e ese é un acerto de Carlos Negro: saber poñerse nesa voz. Yago di que despois de ler os primeiros poemas tivo que ir a portada para ver o nome da autora, porque non podía crer que o que lía puidese escribilo un home.
Carlos descobre que escribir este libro non lle foi doado, que o ocupou uns dous anos, porque se tivo que por na pel dunha persoa nova e doutro sexo. Así que se “tivo que investigar” e documentarse... onde? E aquí empeza a mostrarnos cousas: revistas xuvenís, bonecas, xogos de maquillaxe... Podemos imaxinar a cara da quiosqueira cando Carlos ía mercar durante meses a revista megafashion da época: “E tes unha filla, logo?”. “Non, son para min”.
Iria di que cando estaba lendo lle pareceu que a voz feminina debía ser a dunha moza maior, de dezaseis ou dezasete anos. Olaia considera, sen embargo, que ela pode imaxinar moitas rapazas que coñece na voz deses poemas. Carlos di que efectivamente hai varias voces, máscaras distintas. Olaia afirma que ela ve ás veces unha rapaza ruda e rotunda e outras una rapaza insegura.

Unha protagonista da obra é Barbie, esa barbie rosa que Carlos mete na gaiola rosa mentres dura a sesión (ao final liberámola, a probiña...). Outra protagonista da obra é a anti-Barbie, “Corvo”, a boneca gótica que vai contra o establecido. Son dous estereotipos femininos. Ogallá ningunha rapaza se identifique con elas, porque iso quere dicir que cada unha ten a súa personalidade e  non se ve influída por ninguén.

“A poesía permite xogar, imaxinar, que as palabras de repente teñan outro brillo, que ti poidas ser outras persoas, que algo que é vulgar se volva máxico; e que poidas xogar coas palabras, inventalas, desordenalas... e iso mola”.
“A poesía é distinta cando se le en voz alta, as palabras teñen música dentro e o que debe buscar o poeta é a música agochada nas palabras”.
A todo isto, a barbie que segue na gaiola e a rapazada do club que se esquece de merendar... Pero se en todas as reunións duran as larpeiradas un suspiro! E Carlos reporta o titular: o día en que un poema é máis importante ca un cruasán.


Rosa trouxo á reunión o libro 44 poemas para leer con niños e informa que no prólogo hai un decálogo fantástico, tan fantástico como o decálogo que hai anos fixera Carlos Negro sobre a poesía xuvenil (“xa  non me lembraba de que o escribira”). Rosa léenos o decálogo e reparte unhas copias:
“A poesía orientada a un público xuvenil carece de pasado, polo que só existe en futuro. Permite a aventura, porque as súas fronteiras aínda non están delimitadas por ningún sacerdote da tribo...”
E entre estas e outras reflexións sobre os perigos do amor “romántico” e o símbolo do cadeado para representar a pechadura dunha relación tóxica, dannos as oito menos cuarto e rematamos a sesión.
E entón Carlos abre a gaiola rosa da Barbie rosa ... e córtalle a melena e libéraa.
Unha sesión inesquecíbel.
Grazas, Carlos. Agardamos lerte de novo.